Τα νέα της SAPT Hellas

Διαβάστε αναλυτικά....

Να είσαι σκύλος στην Ελλάδα!

Το παρακάτω κείμενο είναι ειδικά αφιερωμένο σε όλους όσους βλέποντας έναν αδέσποτο και ανήμπορο σκύλο δυσκολεύονται να αποφασίσουν αν αυτό που τους ενοχλεί ή τους ταράζει περισσότερο είναι η … ύπαρξή του ή ο λόγος για τον οποίον είναι αδέσποτος.

«Από το Ημερολόγιο ενός σκύλου»

1η εβδομάδα: Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου!
1 μηνός: Η μαμά μου με φροντίζει πάρα
  πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα.
2 μηνών: Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με
  χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.
4 μηνών: Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά
 παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια».  Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.
5 μηνών: Σήμερα μου φωνάξανε. Η κυρία μου ήταν πολύ αναστατωμένη επειδή ούρησα μέσα στο
  σπίτι. Όμως δεν μου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό.  Επίσης, κοιμάμαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι’ αυτό!
8 μηνών: Είμαι ένα πολύ χαρούμενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένος… Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με
  αγαπάει.  Η αυλή είναι όλη δική μου και, συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, σκάβοντας  στο χώμα σαν τους προγόνους μου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό.  Ποτέ δεν δοκιμάζουν να μου μάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!
12 μηνών: Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι ένας ενήλικος σκύλος. Όμως τα αφεντικά μου λένε
  ότι μεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίμεναν.  Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!
13 μηνών: Σήμερα με έδεσαν. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό.  Λένε ότι θα
 με επιτηρούν και ότι είμαι αχάριστος. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ’ όσα μου συμβαίνουν.
15 μηνών: Όλα έχουν αλλάξει τώρα… Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένο στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια.  Μερικές
  φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου.
16 μηνών: Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά
 μου με είχε συγχωρέσει. Ήμουν τόσο χαρούμενός που χοροπήδαγα από ενθουσιασμό.  Η ουρά μου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ βγήκα έξω, χαρούμενος, γιατί σκεπτόμουν ότι θα  περνάγαμε τη μέρα μας στην εξοχή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι  έφυγαν.  «Ακούστε, περιμένετε!» – γάβγισα. Με ξέχασαν… Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!
17 μηνών: Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είμαι μόνος και αισθάνομαι
  χαμένος. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ με τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν.  Θα ήμουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όμως, αυτοί απλά λένε: «καημένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».
18 μηνών: Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και
 μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια».  Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από  τα μικρότερα παιδιά, γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα».  Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και,  έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.
19 μηνών: Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι
  πολύ αδύνατος και αδύναμος και η όψη μου είναι απαίσια.  Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.
20 μηνών: Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε.  Εύχομαι να με είχε σκοτώσει!
  Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος!  Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένος στον ήλιο  που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ.  Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις». Είμαι σχεδόν αναίσθητος, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω τα μάτια μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένο μου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε.  Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει.  Είναι καλύτερα να τον βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε.  Όσο καλύτερα μπορούσα, κούνησα την ουρά μου και την ευχαρίστησα, με τα μάτια μου, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα.  Ενώ αισθανόμουν  το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;»

Σχόλιο από SAPT Hellas: ’ραγε υπάρχει λύση; Η προσπάθεια όλων μας, σωματείων, συλλόγων και ιδιωτών είναι ένας «Γολγοθάς». Κερδίζουμε καθημερινά μάχες αλλά ο πόλεμος είναι πόλεμος και για να κερδηθεί χρειάζεται η σύμπνοια όλων μας, κρατικών και ιδιωτικών φορέων αλλά και του απλού Έλληνα Πολίτη που πολλές φορές τα περιμένει όλα από τις φιλοζωικές οργανώσεις απλά για να «κάνει κάποιος κάτι» ώστε αδέσποτοι σκύλοι ή γάτες απλά να εξαφανιστούν από την αυλόπορτά του. Ας συνεργαστούμε και ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι πάνω απ’ όλα. Ακούμε διάφορα κάθε μέρα, ο ένας κατηγορεί τον άλλον, υπάρχει συκοφαντία και δυσφήμηση που μας περιμένει στη γωνία απ’ όλες τις πλευρές όλους, ιδιώτες και μη. Και στην άκρη του νήματος αυτού ποιος βρίσκεται; ο σκύλος ή η γάτα που εγκαταλείφθηκε από εμάς τους ίδιους, τους ανθρώπους. ΑΥΤΟΥΣ πρέπει να βοηθήσουμε και δεν το επιτυγχάνουμε χωρίς συνεργασία και συναίνεση.
Με την ευκαιρία αυτή παραθέτουμε και το παρακάτω κείμενο του Αχαϊκού Συλλόγου για την Προστασία των Ζώων για να δείξουμε ότι η λύση ενός τόσο οξέος προβλήματος δεν είναι ποτέ μονόδρομος. Δεν υπάρχει πανάκεια, ό,τι μπορεί ο καθένας να πράξει, με ευαισθησία και υπευθυνότητα, για να βοηθήσει, επιβάλλεται να το κάνει. Δεν τους σώζει όλους ΑΥΤΟΥΣ, ούτε με τις υιοθεσίες στην Ελλάδα ούτε με τις υιοθεσίες στο εξωτερικό. Αλλά σώζει κάποιους …
ADOPTIONS ABROAD

Leave a Reply

*

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this. Αυτός ο Ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να αποθηκεύει πληροφορίες στον υπολογιστή σας. Ορισμένα είναι βασικά για τη λειτουργία του Ιστότοπου, ενώ άλλα μάς βοηθούν να βελτιώσουμε την εμπειρία των χρηστών. Η από μέρους σας χρήση του Ιστότοπου συνεπάγεται τη συγκατάθεσή σας στην τοποθέτηση των cookies. Διαβάστε την Πολιτική απορρήτου για να μάθετε περισσότερα.

Close